ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

recent

Η Βαλεριάνα (V. officinalis)


του Ορέστη Δαβία


Στην ελληνική χλωρίδα περιλαμβάνονται δώδεκα είδη του γένους Valeriana, με πιο σημαντικό από πλευράς ιδιοτήτων την φαρμακευτική (V. officinalis), της οποίας μικρούς πληθυσμούς συναντάμε στα ορεινά της Μακεδονίας και της Ηπείρου. Πρόκειται για μια πολυετή πόα με πολλούς βλαστούς, η οποία φθάνει σε ύψος μέχρι τα δυο μέτρα, και εμφανίζει πλήθος άνθη στα τέλη κάθε άνοιξης. Καλλιεργείται σε πολλές χώρες του κόσμου για τις περιζήτητες ρίζες της που αποπνέουν μεν βαριά και μάλλον δυσάρεστη οσμή, αλλά διαθέτουν σπουδαίες ιδιότητες. 


Οι παραδοσιακές θεραπευτικές τέχνες της Ασίας και της Ευρώπης συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό στο ότι η βαλεριάνα μπορεί να προσφέρει πολύτιμη ανακούφιση σε περιπτώσεις νευρικότητας, έντασης, άγχους, ταραχής και φόβου, ιδιαίτερα όταν αυτές οι καταστάσεις συνοδεύονται από βασανιστική αϋπνία. Για πολλούς αιώνες τα παρασκευάσματα της ρίζας βαλεριάνας καταναλώνονταν έτσι σε μεγάλες ποσότητες σε περιόδους αναταραχών και κρίσεων, οι οποίες όταν διαρκούν για καιρό προσβάλλουν το νευρικό σύστημα. Τελευταίο χρονικά παράδειγμα είναι η καθημερινή κατανάλωσή τους κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Λονδρέζους για να μπορέσουν να αντέξουν την αγωνία που προκαλούσαν οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί της ναζιστικής Γερμανίας. 


Οι περισσότεροι σύγχρονοι φυτοθεραπευτές θεωρούν τη βαλεριάνα ένα εξαιρετικό βότανο «πρώτων βοηθειών» που προσφέρει λύσεις σε επείγουσες καταστάσεις, αλλά του οποίου η χρήση δεν πρέπει να συνεχίζεται επί μακρόν γιατί αλλιώς μπορεί να αναπτυχθεί ψυχολογικός εθισμός. Προειδοποιούν επίσης ότι απαιτείται προσοχή στη δοσολογία καθώς οι υπερβολές στη χρήση της σε λίγα, υπερευαίσθητα άτομα έχουν το αντίθετο από το επιθυμητό αποτέλεσμα, προκαλώντας υπερδιέγερση ή πονοκέφαλο και κάνοντας την αϋπνία ακόμα πιο βασανιστική.

Αν έχετε γάτες στο σπίτι ή τον κήπο σας μπορείτε να τρίψετε λίγη ρίζα βαλεριάνας και να τους την προσφέρετε. Θα διαπιστώσετε με έκπληξη με πόσο πάθος την οσφραίνονται και πως εκδηλώνουν ύστερα την χαρά τους. Ο μηχανισμός ξελογιάσματος των αιλουροειδών από την βαλεριάνα δεν έχει ερμηνευθεί επαρκώς από την επιστήμη, κι αυτό μάλλον κάνει το φαινόμενο ακόμα πιο εντυπωσιακό.

Παρότι η βαλεριάνα είναι φυτό που προτιμά το ηπειρωτικό κλίμα, προσαρμόζεται πολύ καλά σε διαφορετικές συνθήκες και σε όλα σχεδόν τα εδάφη. Προκόβει πάντως καλύτερα στα εύφορα και υγρά, ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες φαίνεται ότι ευνοείται από τη μερική σκίαση.

Ο καλύτερος και πιο εύκολος τρόπος για την αναπαραγωγή της είναι η σπορά, αρκεί να προμηθευτείτε σπόρους πρόσφατους γιατί χάνουν σχετικά γρήγορα τη βλαστικότητά τους. Σπέρνονται σε σπορείο νωρίς την άνοιξη και αν διατηρούμε το χώμα τους διαρκώς νοτισμένο φυτρώνουν μια με δυο εβδομάδες αργότερα. Δυο μήνες αργότερα, όταν το ύψος τους θα έχει φθάσει περίπου την μια σπιθαμή τους μεταφυτεύουμε στις οριστικές τους θέσεις σε αποστάσεις 30 εκ. επί της γραμμής και 60 εκ. ανάμεσα στις γραμμές. 

Για να αποδώσει ικανοποιητικά η βαλεριάνα χρειάζεται καλή λίπανση (η χωνεμένη κοπριά και η κομπόστα είναι ιδανικές λύσεις) και τακτικά ποτίσματα. Οι ρίζες της θα είναι έτοιμες για συλλογή στα τέλη Σεπτεμβρίου της δεύτερης χρονιάς. Αφού πρώτα κοπεί σύριζα ο βλαστός της ξεριζώνονται με τη βοήθεια ενός τρικελιού ή άλλου παρόμοιου σκαπτικού εργαλείου, γιατί βρίσκονται συνήθως σε βάθος πάνω από τα 20 εκ. Χρειάζεται οπωσδήποτε να καθαριστούν από τα χώματα με τη χρήση νερού υπό πίεση και μετά να τοποθετηθούν για περίπου δέκα μέρες σε σκιερό και καλά αεριζόμενο μέρος. Μετά την αποξήρανσή τους διατηρούνται χωρίς πρόβλημα για τουλάχιστον δυο χρόνια, αρκεί να τις προστατέψτε από τον ήλιο, την υγρασία και τη ζέστη.

http://realfarm.gr/farmakautika-arwmatika-fita/Baleriana.html
Η Βαλεριάνα (V. officinalis) Reviewed by texnologosgeoponos.gr on 9:00 μ.μ. Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια: