Top Ad unit 728 × 90

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

recent

Κατά κύριο επάγγελμα αγρότης: Ένας διαχρονικός μύθος


του Τάκη Ορφανού 
Πολλές πολιτικές αποφάσεις πάρθηκαν τα τελευταία χρόνια έχοντας ως κύριο άξονα την έννοια «κατά κύριο επάγγελμα αγρότης»! Την ίδια έννοια επικαλούνται και σήμερα ορισμένα πολιτικά κόμματα, στην προσπάθειά τους να βρουν «ισοδύναμα μέτρα» για να ελαφρύνουν τους αγρότες από την αυξημένη φορολόγηση. Είναι σωστή αυτή η προσέγγιση ή μήπως και σε αυτήν την περίπτωση βιώνουμε ένα μύθο και πρέπει να το δούμε «αλλιώς» το θέμα; 

Ένα από τα αιτήματα των παραγωγών τις τελευταίες δεκαετίες ήταν και η κατοχύρωση του επαγγέλματος του αγρότη, που απώτερο στόχο είχε να γίνει και ο αγρότης ένα «κλειστό επάγγελμα» όπως τα πολλά που υπήρχαν και υπάρχουν ακόμα και σήμερα στη χώρα μας. Όμως αυτό δεν ήταν εύκολο να ικανοποιηθεί από τους πολιτικούς, γιατί σκόνταφτε στους Ευρωπαϊκούς κανονισμούς και έτσι εφευρέθηκε η έννοια του «κατά κύριο επάγγελμα αγρότη». Μάλιστα, με διάφορες Υπουργικές αποφάσεις καθορίστηκαν και κριτήρια για το ποιος ανήκει σε αυτήν την κατηγορία, τα οποία κριτήρια όμως έγιναν και αυτά με τη σειρά τους αντικείμενο διαπραγμάτευσης της πολιτικής εξουσίας με τους αγρότες.

Σήμερα, τα πολιτικά κόμματα στην προσπάθειά τους να ελαφρύνουν τους αγρότες από την υψηλή φορολόγηση, προσπαθούν να βρουν «ισοδύναμα μέτρα» και αναπτύσσουν διάφορες πολιτικές που βασίζονται στην παραπάνω έννοια.

Όμως η έννοια «κατά κύριο επάγγελμα αγρότης» είναι μια έννοια η οποία δεν βοήθησε να αναπτυχθεί το αγροτικό εισόδημα της χώρας μας, αλλά αντίθετα σε πολλές περιπτώσεις έβαλε φραγμούς σε ανθρώπους που ήθελαν πραγματικά να ασχοληθούν με την παραγωγή αγροτικών προϊόντων.

Θα πει κάποιος, ότι βοήθησε τους πραγματικούς αγρότες αυτή η έννοια. Δεν έχουμε αυτήν την άποψη, καθώς τα όποια οφέλη ήταν ελάχιστα. Οι επιδοτήσεις της ΚΑΠ που είναι τα πολλά λεφτά, αλλά και το ζητούμενο στον αγροτικό τομέα, δεν έλαβε υπόψη αυτό το «καινοτόμο κριτήριο» της χώρας μας. 

Στραβά αρμενίζουμε 

Ο κάτοικος της ελληνικής υπαίθρου για να μπορέσει σήμερα να τα βγάλει πέρα, έχει αναπτύξει πολλές παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες. Εάν ζει σε μια τουριστική περιοχή όπως π.χ. στην Κρήτη, μπορεί να νοικιάζει κάποια δωμάτια το καλοκαίρι ή να έχει μία ταβέρνα και το χειμώνα να μαζεύει τις ελιές του ή να καλλιεργεί κηπευτικά στο θερμοκήπιό του. Ακόμα μπορεί να δουλεύει στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα και παράλληλα να καλλιεργεί τα κτήματά του. Γιατί θα πρέπει όλοι αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν 2 δουλειές να πληρώνουν παραπάνω φόρους, από έναν παραγωγό ο οποίος παράγει π.χ. 300 ή 500 τόνους μήλα, πορτοκάλια ή ακτινίδια και ο οποίος δεν ασχολείται με τίποτα άλλο γιατί δεν το έχει ανάγκη; 

Εάν η χώρα μας έχει ως στόχο και την αγροτική ανάπτυξη, τότε η έννοια «κατά κύριο επάγγελμα αγρότης» δεν έχει να προσφέρει τίποτα, τόσο στον αγροτικό τομέα όσο και στους παραγωγούς. 

Το επάγγελμα

Φανταστείτε εάν ανάλογη έννοια είχε επικρατήσει και στο επάγγελμα π.χ. του περιπτερά ή του υδραυλικού. Τι θα λέγαμε τότε, ότι έχουμε κατά κύριο επάγγελμα περιπτερούχους ή υδραυλικούς; Αστεία πράγματα… 

Εξάλλου, όλες αυτές οι έννοιες μας παραπέμπουν στη λογική των κλειστών επαγγελμάτων και λόγω του μνημονίου θα αποτελέσει σύντομα παρελθόν ο κάθε είδους προστατευτισμός.

Η ανάγκη πλέον όλων των κλάδων της οικονομίας είναι να δημιουργηθούν συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού, ιδίως στον αγροτικό τομέα. 
Εδώ λοιπόν αρχίζει να σοβαρεύει το πράγμα και πρέπει πλέον «να το δούμε αλλιώς» αυτό το θέμα, δηλαδή την έννοια του κατά κύριο επάγγελμα αγρότη. 

Τα πράγματα σε αυτήν την περίπτωση είναι πολύ απλά και εκείνο που χρειάζεται είναι να επιβληθεί και στον αγρότη «άδεια ασκήσεως επαγγέλματος» όπως πρέπει να έχει πλέον άδεια ασκήσεως επαγγέλματος ο υδραυλικός, ο περιπτεράς, ο κάθε ένας δηλαδή που ασκεί ένα επάγγελμα στη χώρα μας.

Αυτό συμβαίνει στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και αυτό πρέπει να γίνει και εδώ.

Εύκολη περίπτωση
Πριν προχωρήσουμε, να διευκρινίσουμε ότι την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος μπορεί να την αποκτήσει κάποιος εάν παρακολουθήσει ένα κύκλο μαθημάτων από εγκεκριμένα Κέντρα Κατάρτισης, τα οποία μπορεί να είναι δημόσια ή ιδιωτικά . Δεν θα ασχοληθούμε εδώ με το τι πρέπει να διδαχθεί ο ενδιαφερόμενος ούτε πόσο διάστημα πρέπει να κρατήσει αυτός ο κύκλος της εκπαίδευσης. Απλά, θα υπενθυμίσουμε ότι ως Δημόσια Κέντρα Κατάρτισης μπορεί να είναι ο Οργανισμός ΔΗΜΗΤΡΑ, ο οποίος διαθέτει σοβαρή υλικοτεχνική υποδομή και ανθρώπινο δυναμικό, ενώ ενεργό ρόλο μπορούν να διαδραματίσουν και τα διάφορα ΤΕΙ που βρίσκονται διασκορπισμένα σε όλη τη χώρα. Όσο για τον ιδιωτικό τομέα, αυτός θα μπει σιγά – σιγά, αν και σήμερα αυτόν το ρόλο μπορεί να τον καλύψει με τον καλύτερο τρόπο η Αμερικανική Γεωργική Σχολή.

Τώρα, όσον αφορά στους σημερινούς ενεργούς παραγωγούς, πρέπει και αυτοί να αποκτήσουν άδεια ασκήσεως επαγγέλματος, με εξπρές διαδικασίες.

Βλέπουμε δηλαδή ότι ο τρόπος που θα αποκτηθεί η άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του παραγωγού είναι μια εύκολη υπόθεση.

Τα οφέλη 

Τα οφέλη από την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος του παραγωγού είναι πολλά. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι έτσι θα αποκτήσουμε σε σύντομο διάστημα καλά εκπαιδευμένους αγρότες, οι οποίοι θα μπαίνουν στο επάγγελμα με αγάπη και από επιλογή, ενώ παράλληλα το σύστημα αυτό θα απορρίπτει τους ευκαιριακούς αγρότες. Μέσω των Κέντρων Κατάρτισης θα μπορεί επίσης να εφαρμόζεται εύκολα η εκάστοτε εθνική αγροτική παραγωγή και έννοιες όπως συνεργασία, καινοτομία, εξωστρέφεια, έρευνα, φιλικές δράσεις προς το περιβάλλον και άλλα πολλά, θα γίνουν εύκολα κτήμα των νέων παραγωγών και προπάντων θα τα μάθουν όλα αυτά σωστά και όχι στα καφενεία του κάθε χωριού.
Ακόμα, με την «άδεια ασκήσεως επαγγέλματος παραγωγού τροφίμων» ολοκληρώνεται με τον καλύτερο τρόπο ο σχεδιασμός του αγροδιατροφικού μοντέλου που προσπαθεί να αναπτύξει η χώρα μας τα τελευταία χρόνια. 

Καταλήγοντας
Με όσο αναπτύξαμε παραπάνω, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όσον αφορά στη φορολόγηση των αγροτών, η πολιτεία πρέπει να κατανοήσει ότι πρέπει να φορολογεί το εισόδημα και όχι το επάγγελμα. Δηλαδή υπάρχει «αγροτικό εισόδημα» το οποίο φορολογείται ή δέχεται φοροαπαλλαγές και δεν εξετάζεται η ιδιότητα αυτού που το έχει παράγει, αρκεί αυτός να έχει αποκτήσει προηγουμένως «άδεια ασκήσεως επαγγέλματος παραγωγού τροφίμων». Κατά συνέπεια, η έννοια του κατά κύριο επάγγελμα αγρότη είναι μια ξεπερασμένη έννοια, η οποία δεν προσφέρει τίποτα - τόσο στην ανάπτυξη του αγροτικού τομέα όσο και στη βελτίωση του επιπέδου διαβίωσης των παραγωγών. 

Τάκης Ορφανός 

Κατά κύριο επάγγελμα αγρότης: Ένας διαχρονικός μύθος Reviewed by texnologosgeoponos.gr on 7:00 μ.μ. Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια: