Η Ιταλία επενδύει στον ελαιοκομικό της τομέα. Η Ελλάδα;

Η Ιταλία επενδύει .Την έμπρακτη στήριξή του στον αγροτικό αλλά και ειδικότερα στον ελαιοκομικό τομέα αποδεικνύει το Υπουργείο Γεωργίας της Ι...


Η Ιταλία επενδύει .Την έμπρακτη στήριξή του στον αγροτικό αλλά και ειδικότερα στον ελαιοκομικό τομέα αποδεικνύει το Υπουργείο Γεωργίας της Ιταλίας αποφασίζοντας την επένδυση σημαντικών ποσών. Συγκεκριμένα, ενισχύσεις ύψους 5.000.000 € αναμένεται να δοθούν σε ελαιοκομικές επιχειρήσεις με τη μορφή μερικής ή πλήρους εξόφλησης τόκων τραπεζικών δανείων τα οποία έχουν λάβει οι επιχειρήσεις μέχρι και τα τέλη του 2018.

«Με αυτή την κίνηση θέλουμε να συνεισφέρουμε οικονομικά προκειμένου να αναδιαρθρωθεί ο ελαιοκομικός τομέας, να αντιμετωπιστούν οι δυσκολίες που παρουσιάζονται στην παραγωγή και τελικά να ανακάμψει η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα του τομέα» δηλώνει η υπουργός Teresa Bellanova.

Στην προσπάθεια ενίσχυσης του τομέα βιολογικών προϊόντων, ενός τομέα που στην Ιταλία αποτελείται από πάνω από 80.000 επιχειρήσεις, το Ιταλικό Υπουργείο επενδύει και στην έρευνα. Έτσι, αναμένεται να χρηματοδοτήσει με το ποσό των 4.200.000 € ερευνητικό έργο με στόχο την ομαλή μετάβαση της Ιταλίας στη νέα Πράσινη ΚΑΠ. Οι μελέτες που θα πραγματοποιηθούν θα επικεντρώνονται μεταξύ άλλων στη βιολογική γεωργία, με κύριους ερευνητικούς άξονες τη βελτιστοποίηση των βιολογικών προϊόντων, τη μείωση των ρύπων, τις καινοτομίες στην παραγωγή και στην επεξεργασία των προϊόντων.

Παράλληλα, στην περιφέρεια της Απουλίας δόθηκε το πράσινο φως για τη δημιουργία επιστημονικής επιτροπής για την καταπολέμηση της Xylella fastidiosa. Ρόλος της επιτροπής θα είναι ο καθορισμός των κύριων ερευνητικών κατευθύνσεων για την αντιμετώπιση του βακτηρίου, μεταξύ των οποίων, ο προσδιορισμός των φυτών-ξενιστών, ποικιλιών ανθεκτικών στο βακτήριο και όλων των δυνατών τρόπων μετάδοσης του βακτηρίου.

Ούνα φάτσα, άλλη ράτσα

Μας αρέσει να λέμε “ούνα φάτσα, ούνα ράτσα”, όμως την εποχή που η Ιταλίδα Υπουργός χρηματοδοτεί τις αναπτυξιακές επενδύσεις ο Έλληνας Υπουργός “μοίραζε με το ελικόπτερο” τα εκατομμύρια των Ιανο-κορωνοϊο επιδοτήσεων προς κατανάλωση και άγραν ψήφων. Ο ίδιος ανταμείφθηκε με προαγωγή (;) στο Υπ. Εσωτερικών, ενώ η ζωή συνεχίζεται με τους Έλληνες παραγωγούς να πουλάνε το λάδι τους 2,50€ (λέμε, τώρα…) και οι Ιταλοί σε υπερδιπλάσια τιμή, ενώ η ιταλική βιομηχανία εξάγει στη διεθνή αγορά υπερδεκαπλάσιες ποσότητες από την ελληνική. Οι Έλληνες επαγγελματίες ελαιοπαραγωγοί θα πρέπει να αρκεστούν στο εφ΄άπαξ των 800€ των ιανο-κορωνοϊο επιδοτήσεων σήμερα κι αύριο “έχει ο θεός”…

Έγραφα, λοιπόν, στις 23 Νοεμβρίου 2020 μεταξύ άλλων:

Ο σοσιαλιστής υπουργός και η αμήχανη αντιπολίτευση

…είναι κρίμα κι αμαρτία να “σπαταλάμε” 140 εκ. € σε καταναλωτικού χαρακτήρα επιδοτήσεις κι όχι σε επενδύσεις που θα μπορούσαν να αλλάξουν την ελληνική ελαιοκομία…

…Προσέξτε λοιπόν τα αξιοπερίεργα. Ο κ. Βορίδης, υπουργός μιας κυβέρνησης που μόνο σοσιαλιστική δεν μπορείς να την πεις, βγαίνει κι εφαρμόζει ένα κατ’ εξοχήν «σοσιαλιστικό» μέτρο. Παίρνει λεφτά (140 εκ. €) από τους λίγους (τον εξής ένα, την Ε.Ε) για να τα μοιράσει οριζόντια στους πολλούς, στους πάρα πολλούς χιλιάδες ελαιοπαραγωγούς. Ούτε το παλιό ΠΑΣΟΚ στα καλύτερά του δεν τα κατάφερνε τόσο καλά… Κι έτσι, λοιπόν, όχι μόνο εκτονώνει την πολιτική πίεση που άρχιζε να υπάρχει, όχι μόνο παίρνει την πρωτοβουλία των κινήσεων, αλλά αφήνει και την αντιπολίτευση (μείζων, ελάσσων και παρα-ελάσσων) σε πλήρη αμηχανία…

…Όλα αυτά τα χρόνια, είτε ως κυβερνήσεις, είτε ως αντιπολιτεύσεις, η αγροτική τους πολιτική αρχίζει και εξαντλείται στο μοίρασμα των κοινοτικών επιδοτήσεων. Φυσικά, υπάρχουν στα συρτάρια όλων, και αναλύσεις και προτάσεις μόνο που μένουν βαθειά καταχωνιασμένες γιατί έχουν ένα βασικό ελάττωμα: δεν αποδίδουν άμεσα σε ψήφους, άσε που μπορεί να έχουν ακόμη και πολιτικό κόστος. Οπότε, ας μένουν στην κατάψυξη μέχρι να λήξει η θητεία του κάθε υπουργού, και βλέπουμε, δηλαδή, δεν βλέπουμε φως στο σκοτάδι του τούνελ της ελαϊκής μας πολιτικής.”

Και λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 17 Νοεμβρίου, έγραφα:

140 εκατομμύρια, πάρε κόσμε επιδοτήσεις

… Επενδύσεις ή κατανάλωση, ένα ψάρι ή το ψάρεμα;

… το ελαιόλαδο και οι επιτραπέζιες ελιές δεν χρειάζονται «λεφτά» αλλά όραμα, πολιτική και ανθρώπους. Άλλωστε έχουν απορροφήσει από την ΚΑΠ τουλάχιστον 40 δις € οπότε τα όσα λίγα σημερινά εκατομμύρια θα πάνε κι αυτά στον πίθο των Δαναΐδων, αν δεν έχουμε δικλείδες ελέγχου και αξιοποίησής τους.

Άρα, προτεραιότητα δεν θάπρεπε να έχουν τα «λεφτά» για κατανάλωση αλλά για επενδύσεις. Κι όπως έχω ξαναπεί «Κάλλιο να μάθεις κάποιον να ψαρεύει από το να του χαρίσεις ένα ψάρι».

Αυτό δεν αποκλείει κάποιες καθαρά κοινωνικού χαρακτήρα ενισχύσεις σε όσους περνούν μια πραγματικά δύσκολη περίοδο οικονομικής επιβίωσης.

Με αριθμούς

Μιλάμε, λοιπόν, για ένα κονδύλι περί τα 140 εκ. €, τα οποία με σωστά στοχευμένες δράσεις θα μπορούσε να αναμορφώσει την ελληνική ελαιοκομία (λάδι και ελιές).

Ας σημειώσουμε κατ’ αρχήν ότι ισοδυναμούν με 4 προγράμματα ΟΕΦ, μιας ολόκληρης 12ετίας.

Τι θα κάναμε;

Θα βάζαμε κατ’ αρχήν ένα κόφτη σε ορισμένες δράσεις παροχής υπηρεσιών ή τουλάχιστον με κάποια αντικειμενικά κριτήρια θα πρέπει να επιβεβαιώνεται η σωστή αξιοποίησή τους.

Τι θα μπορούσε και θα έπρεπε να χρηματοδοτηθεί;

–Νέες φυτεύσεις, ανανέωση του φυτικού κεφαλαίου.

–Εκσυγχρονισμός των ελαιοτριβείων με συγκεκριμένο εξοπλισμό (π.χ. κοινή-συνεχής άλεση, ανανέωση ελαιουργικών μηχανημάτων, τυποποίηση 5λιτρου κ.α.)

–Εκσυγχρονισμός και ίδρυση δημοπρατηρίων, μονάδων παραλαβής επιτραπέζιας ελιάς με σύγχρονες δεξαμενές και εξοπλισμό, που εξασφαλίζουν καλή συντήρηση και υψηλή πιότητα.

–Ένα γενναίο ποσό (θα αρκούσαν ακόμη και 30 – 40 εκ.) στις 100-150 πιο δραστήριες (αποδεδειγμένα βάσει των πωλήσεών τους και των εξαγωγών τους) επιχειρήσεις τυποποίησης/συσκευασίας, ελαιολάδου ή/και επιτραπέζιας ελιάς, που έχουν να επιδείξουν ένα υψηλό σκορ με κριτήρια όπως καινοτομία, επίπεδο μόρφωσης, ηλικία, συλλογικότητα, καθετοποίηση, business plan, κλπ.

–Επιδοτούμενα σεμινάρια ελαιοκομίας σε 3-4 κέντρα, εννιάμηνης διάρκειας, με εφ’ όλης της ύλης περιεχόμενο (από καλλιέργεια έως το επιχειρείν),

-Προώθηση της εγχώριας κατανάλωσης ελαιολάδου, πυρηνελαίου, επιτραπέζιας ελιάς,

–Και, τελευταίο και πιο σημαντικό, με μηδενικό χρηματικό κόστος η σύσταση του Συμβουλίου Ελαιοκομικής Πολιτικής.

Αν λοιπόν είχαμε 140 εκ. € για ξόδεμα οι παραπάνω δράσεις θα «έπιαναν τόπο» εξασφαλίζοντας αειφόρο ανάπτυξη όλου του τομέα προς όφελος όλων όσων μετέχουν στην αγροδιατροφική αλυσίδα αξίας (value chain) αλλά και στην εθνική οικονομία, το τραπεζικό σύστημα κ.ο.κ.”

Ίσως τότε ο Έλληνας παραγωγός θα πούλαγε το λάδι του όχι 2,50 αλλά 5€, όπως κι ο Ιταλός, και θα εξάγαμε στην παγκόσμια αγορά 100.000 τόνους επώνυμους εμφιαλωμένους.



olivenews.gr

 Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον κλικ ΕΔΩ
Για άμεση ενημέρωση ακολουθήστε μας στο facebook και στο twitter

Σχόλια