Πολιτική ψηφοθηρίας με την Ελιά Καλαμάτας

Του Γιώργου Παναγόπουλου Όλα δείχνουν ότι η υπόθεση της ΠΟΠ «Ελιά Καλαμάτας» θα κριθεί με απόφαση του ΣτΕ αλλά και των αρμοδίων οργάνων της ...


Του Γιώργου Παναγόπουλου

Όλα δείχνουν ότι η υπόθεση της ΠΟΠ «Ελιά Καλαμάτας» θα κριθεί με απόφαση του ΣτΕ αλλά και των αρμοδίων οργάνων της Ε.Ε. Όσοι προσδοκούσαν πολιτική λύση έχουν αντιληφθεί ότι κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί. Είναι πλέον απολύτως ξεκάθαρο ότι τόσο η σημερινή κυβέρνηση της Ν.Δ. όσο και η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν το «Ελιά Καλαμάτας» για όλες τις ελιές της συγκεκριμένης ποικιλίας, όπου και αν αυτές παράγονται. 

Όλοι γνωρίζουν ότι αυτό δεν είναι ΠΟΠ αλλά δεν τους νοιάζει γιατί προτάσσουν το συμφέρον των… πολλών κιλών και… πολλών ψηφοφόρων έναντι της περιορισμένης παραγωγής μιας περιοχής. 

Το πολιτικό κριτήριο είναι το βάρος των ψήφων και τίποτα άλλο. Αυτή είναι η πραγματικότητα και θα πρέπει να σταματήσουν να κρύβονται όλοι πίσω από το δάχτυλό τους.

Η απόφαση Αποστόλου στόχευε στις ψήφους των παραγωγών αλλά και των εμπόρων ελιών που ήθελαν μεγαλύτερη ευελιξία. Μέσα όμως στην υπερβολή η χρήση του ονόματος επεκτάθηκε εμμέσως και σε ελιές από τρίτες χώρες, με αποτέλεσμα να έρθει η συνολική κατάρρευση των τιμών του προϊόντος. 

Η σημερινή πολιτική ηγεσία του υπουργείου δεν συζητά το ζήτημα του ονόματος σε επίπεδο χώρας, αλλά προσπαθεί να βρει φόρμουλα να αποτρέψει την ονομασία από τρίτες χώρες έτσι ώστε να στηριχθεί η τιμή. Να λέγονται δηλαδή όλες οι ελληνικές ελιές «Καλαμάτας» αλλά να μην μπορούν να κάνουν το ίδιο άλλες χώρες με την ίδια ποικιλία.


Η ΠΟΠ δεν έχει θεσμοθετηθεί για να λύσει εμπορικά προβλήματα ούτε για να δώσει σε όλους τους παραγωγούς ένα μικρό κομμάτι από την αξία ενός brand name. Σε καμία περίπτωση δεν δημιουργήθηκε για να κάνουν παιχνίδι υπεράσπισης μικρών και μεγάλων συμφερόντων πολιτικάντηδες κάθε μορφής και είδους. 

Σε τοπικό επίπεδο, πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα καλό θα είναι να αφήσουν κατά μέρος τον ανούσιο μικροπολιτικό καβγά και να συμφωνήσουν σε σχέση με το τι συμφέρει τον Μεσσήνιο αγρότη. 

Οι τοπικοί πολιτικοί παράγοντες έχουν χρέος να στηρίξουν τον παραγωγό, ο οποίος δίνει τη μάχη στο χωράφι και προσδοκά ένα εισόδημα από ένα προϊόν στο οποίο διαθέτει συγκριτικό πλεονέκτημα. Όταν απεμπολείς τα συγκριτικά πλεονεκτήματα μιας περιοχής θυσιάζεις το μέλλον αυτής της περιοχής και αυτό δεν είναι ανεκτό.

panagopg@gmail.com


Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον κλικ ΕΔΩ
Για άμεση ενημέρωση ακολουθήστε μας στο facebook και στο twitter

Σχόλια