Top Ad unit 728 × 90

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

recent

ΤΟ ΤΟΜΑΤΑΚΙ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ


Η μικρόκαρπη τομάτα της Σαντορίνης ( Lycopersicum esculentum του είδους Solanum) έφτασε στο νησί μεταξύ των ετών 1875-1880. Υπάρχουν δύο εικασίες για την εισαγωγή της: η μία λέει πως την έφεραν φιλοπρόοδοι καθολικοί μοναχοί από την Ιταλία. Είναι η επικρατέστερη εκδοχή καθώς οι καθολικοί μοναχοί εκτός από το ποιμαντικό τους έργο, εισήγαγαν επίσης καινοτομίες από την Ιταλία ή τη Γαλλία. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της πρώτης οριζόντιας ξύλινης πρέσας για σταφύλια που έφεραν το 1660 από το Λαγκεντόκ της Γαλλίας και φυλάσσεται στο «Μουσείο Οίνου» της οικογένειας Κουτσογιαννόπουλου. 

Ωστόσο η δημοσιογράφος- γευσιγνώστρια Μυρσίνη Λαμπράκη, αναφέρει ότι σύμφωνα με μαρτυρίες ηλικιωμένων, οι πρώτοι σπόροι ήρθαν από το Σουέζ. Υπάρχει βασιμότητα και σε αυτή την εκδοχή καθώς η «Θηραϊκή Γη» λόγω των σπάνιων υδραυλικών ιδιοτήτων της, χρησίμευσε για να κατασκευαστεί η Διώρυγα του Σουέζ και η μετάβαση Θηραίων ναυτικών εκεί ήταν συχνότατη. Άλλωστε και η οφθαλμική ασθένεια «τράχωμα» που ταλαιπώρησε για δεκαετίες το νησί, ήρθε σύμφωνα με τους ιστορικούς, από τους ναυτικούς που μετέφεραν το χλαμύδιο (Chlamydia trachomatis) από τη Μέση Ανατολή όπου ενδημεί σε διάφορα έντομα. 

Την εποχή που η τομάτα ήρθε στη Σαντορίνη πάντως, είχε ήδη καθιερωθεί ως εδώδιμη, γιατί η ιστορία της εισαγωγής της από το Νέο Κόσμο στην Ευρώπη ήταν μάλλον τραγελαφική. Ενώ εισήχθη το 1540 στην αρχή θεωρήθηκε δηλητηριώδης και μόλις το 1692, βρίσκεται καταγεγραμμένη η πρώτη συνταγή σε ένα ναπολιτάνικο οδηγό μαγειρικής. 

Από τότε η πορεία της ήταν εντυπωσιακή και μάλιστα της αποδόθηκαν αφροδισιακές ιδιότητες. Θεωρήθηκε επίσης ότι επιδρά θετικά στην καταπολέμηση της χολέρας και το 1824 ο δρ. John Cook Bennett , κυκλοφόρησε «χάπι τομάτας», που υποτίθεται πως είχε θαυματουργές ιδιότητες δια …«πάσαν νόσον». Στην Ελλάδα έφτασε το 1818 και στην αρχή φυτεύτηκε πειραματικά ή ως καλλωπιστικό φυτό από τον καπουτσίνο μοναχό Φρίαρ Φράνσις, στους κήπους του μνημείου του Λυσικράτη (γνωστό και ως Φανάρι του Διογένους) στην Αθήνα. 

ΣΚΑΦΙΔΙΑ ΣΤΟΝ … ΗΛΙΟ 

Οι πρώτες σαντορινιές καλλιέργειες έγιναν στις πλαγιές του βουνού προφήτης Ηλίας που βρίσκεται στο κέντρο του νησιού. Οι αγρότες τις εποχής, φορτωμένοι με κοφίνια διένυαν πεζή ή με υποζύγια, περίπου 20 χιλιόμετρα για να φτάσουν στην Οία, ή Απάνω Μεριά όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι και πουλούσαν την παραγωγή τους στους πλούσιους καπεταναίους και καραβοκύρηδες της περιοχής. Γρήγορα όμως ξεκίνησε και η οικιακή επεξεργασία της μικρόκαρπης τομάτας. Οι αγρότες την άλεθαν και αφού την περνούσαν από ειδικές σήτες για να απομακρύνουν τα κομμάτια του φλοιού και τον σπόρο εν συνεχεία αφυδάτωναν τον πολτό στον ήλιο χρησιμοποιώντας τα λεγόμενα «σκαφίδια» (ξύλινα αβαθή δοχεία). 

Η εμπορική αξιοποίηση, άρχισε λίγο αργότερα και συνδυάστηκε με το εμπόριο του κρασιού. Οι περισσότερες κάναβες διέθεταν κι ένα τμήμα επεξεργασίας – το μοναδικό σωζόμενο προβιομηχανικό τοματάδικο, βρίσκεται στην «Κάναβα Αργυρός στην Έξω Γωνιά- ενώ το τελικό προϊόν έμπαινε σε βαρέλια. Στην αύξηση της παραγωγής συνέτεινε και το γεγονός πως οι καλλιεργητικές εργασίες και η συγκομιδή της τομάτα, δεν συνέπιπταν με αυτές του αμπελιού κι έτσι οι αγρότες όχι μόνο συμπλήρωναν το –πενιχρό- εισόδημά τους, αλλά παράλληλα έτρεφαν την οικογένειά τους, τα οικόσιτα πουλερικά –με τους σπόρους- και τα ζώα με το φλοιό.

Ο «ΠΟΛΤΟΣ ΤΥΠΟΥ ΘΗΡΑΣ» 

Ήρθε όμως η στιγμή που οι κόκκινες παντιέρες των Μπολσεβίκων, έκαναν και τη γη της Σαντορίνης να κοκκινίσει. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, οι αγρότες άρχισαν να ξεριζώνουν τα αμπέλια και να φυτεύουν μικρόκαρπη τομάτα που ήδη είχε αρχίσει να γίνεται δημοφιλής στην ελληνική αγορά λόγω των άριστων οργανοληπτικών χαρακτηριστικών της (έχει την υψηλότερη περιεκτικότητα σε ιμβερτοσάκχαρα, τα λεγόμενα Μπρικς). Δεν άργησε και η στιγμή που ο «Πολτός τύπου Θήρας» πήρε επίσημο χαρακτήρα και οι μεγαλέμποροι του Πειραιά περίμεναν τα σαντορινιά καΐκια, να δουν τι ποσότητες μετέφεραν και στη συνέχεια να δώσουν την τιμή με οροφή την οποία, θα κοστολογούνταν ο πελτές «τύπου Άργους», ή τα προϊόντα από άλλες περιοχές της χώρας. 

Η μεγάλη ζήτηση δημιούργησε γρήγορα την ανάγκη εκβιομηχάνισης της παραγωγής και το 1923, σύμφωνα με στοιχεία από το Ιστορικό αρχείο της Εθνικής Τράπεζας (έχει υποκατάστημα στο νησί από το 1842) ιδρύεται το πρώτο οργανωμένο εργοστάσιο μεταποίησης και κονσερβοποίησης. Κάποια στιγμή έφτασαν να λειτουργούν στη Σαντορίνη έντεκα(11) εργοστάσια και το 1949 η παραγωγή νωπού προϊόντος έφτασε τις 7.000.000 οκάδες, δηλαδή περίπου 9.000 τόνους (1 οκά είναι 1.2829 κιλά).

https://www.facebook.com/agrotisspitisou?fref=nf
ΤΟ ΤΟΜΑΤΑΚΙ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ Reviewed by texnologosgeoponos.gr on 8:45 μ.μ. Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια:

All Rights Reserved by Γεωπόνος Τ.Ε. ''Τεχνολόγος'' © 2014 - 2015
Powered By Blogger, Designed by Sweetheme, Installed By Bloggertips

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.