Top Ad unit 728 × 90

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

recent

Ο φύλακας των γαϊδουριών...


Τα γαϊδούρια τείνουν να γίνουν είδος υπό εξαφάνιση. Ο Διογένης Παπλιάκας «σώζει» στη φάρμα του γαϊδούρια και άλογα ελληνικής φυλής και εξηγεί γιατί το γαϊδουρινό γάλα έχει συγκεντρώσει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον...


Δυο βαθμοί κάτω από το μηδέν και τσουχτερό κρύο μέχρι το κόκκαλο. «Το κόβει λίγο», εξηγεί ο Διογένης Παπλιάκας, «αλλά τα γαϊδούρια είναι παντός καιρού. Μόνο στα χιόνια βρίσκουν καταφύγιο κάτω από τα στέγαστρα». Και η αλήθεια είναι ότι για ένα άνθρωπο που έχει περάσει τη ζωή του στα χωράφια -το κύριο επάγγελμά του είναι βαμβακοπαραγωγός- είναι παραπάνω από πολύτιμη βοήθεια. 

«Οσο θυμάμαι τον εαυτό μου είχαμε γαϊδούρια. Οι γονείς μου έλεγαν πάντα ότι χωρίς αυτά θα είχαμε πεθάνει από την πείνα στον πόλεμο. Τη δεκαετία του '50 έβγαζαν όλη τη δύσκολη δουλειά στα χωράφια». Οταν ανέλαβε, λοιπόν, δεν μπορούσε να τα εγκαταλείψει. «Οι μηχανές είχαν αντικαταστήσει τον ρόλο τους αλλά ένιωθα υποχρεωμένος απέναντί τους».

Ετσι, αποφασίζει να φτιάξει την πρώτη φάρμα στη Βισαλτία με αυτά που είχαν μείνει από τους γονείς του -τα γαϊδούρια ζουν 30-40 χρόνια- και κάποια που συμπλήρωσε από αγορές. «Εκατό τριάντα σύνολο, όλα από ελληνικές φυλές, κατά κύριο λόγο την αρκαδική, που αναφέρει ο Ομηρος, αλλά και άλογα Πίνδου».

Αγώνας επιβίωσης

«Περήφανα ζώα, υπομονετικά, φιλικά -ακόμα και όταν δεν τα πλησιάσεις, αναζητούν το χάδι- και με απίστευτες αντοχές. Δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που γίνεται τα τελευταία χρόνια. Πώς μπορούν να τα αφήνουν δεμένα στα δέντρα να πεθαίνουν από την πείνα και τους λύκους;». Και η αλήθεια είναι ότι σε μισό αιώνα ο πληθυσμός τους στην Ελλάδα έχει αποδεκατιστεί: Από μισό εκατομμύριο τη δεκαετία του '50 φτάνουν μετά βίας τις 13.000 και από αυτά μόνον 4.000 από την ελληνική φυλή, κυρίως στην Πελοπόννησο, όπου οι φωτιές μείωσαν ακόμα περισσότερο τον αριθμό.


Αγκαλιά. Από τα πιο τρυφερά ζώα, τα γαϊδούρια βρίσκουν συχνά καταφύγιο για χάδια στα χέρια της κόρης της οικογένειας, Ευαγγελίας.

«Εχουν γίνει πολλές προσπάθειες να συμπεριληφθούν στα είδη προς εξαφάνιση, αλλά χωρίς αποτέλεσμα». Οι μόνες πρωτοβουλίες είναι τα καταφύγια του Ελληνικού Συλλόγου Προστασίας Ιπποειδών στο Kορωπί, της Κερκυραϊκής Διάσωσης Ονων της Βρετανίδας Τζούντι Κουίν και της πρωτοβουλίας Walk for Donkeys που έχει δημιουργήσει ένα ζευγάρι Σκοτσέζων στην Ιεράπετρα που έχουν περιθάλψει πάνω από 450 κακοποιημένα και γέρικα γαϊδούρια αφού το πρόβλημα έχει οξυνθεί με την κρίση.


Γάλα. Κάθε γαϊδούρι χρειάζεται την ίδια σχεδόν ποσότητα τροφής με μια αγελάδα, αλλά δίνει τριάντα φορές λιγότερο γάλα.

«Ο μόνος εχθρός τους είναι οι λύκοι, που αναγκάζονται να κατέβουν στα πεδινά αφού δεν μπορούν να βρουν τροφή». Πριν από μερικά χρόνια, μάλιστα, υποχρεώθηκε να τοποθετήσει προβολείς για να εμποδίσει τις νυχτερινές επιθέσεις. «Η φύση είχε πάντα μια ισορροπία, αλλά τώρα που τη διαταράξαμε, όλα βρίσκονται σε κίνδυνο». Ο ίδιος έχει μεγάλο σεβασμό στη σοφία του είδους. Κάθε φορά που είναι να γεννήσει ένα θηλυκό -η εγκυμοσύνη διαρκεί 12 μήνες- σημαίνει συναγερμός για να καταφέρει να επιβιώσει το μωρό. Εχει περάσει, μάλιστα, πολλές άγρυπνες νύχτες με τα παιδιά του Αγγελο, Ευαγγελία και Αλέξανδρο, που τελείωσαν το πανεπιστήμιο και επέστρεψαν στη φάρμα, ταΐζοντας τα μικρά με το μπιμπερό για να σταθούν στα πόδια τους.


Ζωηρά. Εξαιρετικά κοινωνικά, με μεγάλες αντοχές, δεν χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα εκτός από τροφή.

«Το γαϊδουρινό γάλα είναι φάρμακο. Ετσι λέμε εδώ. Οχι μόνο γιατί είναι το πιο κοντινό στο μητρικό αλλά και γιατί έχει θεραπευτικές ιδιότητες. Ιδιαίτερα για τα παιδιά που έχουν δυσανεξία στο αγελαδινό». Η Κλεοπάτρα έκανε καθημερινά μπάνιο με γάλα από 700 γαϊδούρια ενώ τα τελευταία χρόνια έχουν δημοσιευτεί πάνω από 60 έρευνες για δερματολογικές παθήσεις. Ο ίδιος, μάλιστα, δεν προλαβαίνει να το στέλνει σε φίλους σε όλη την Ελλάδα. «Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι δεν συντηρείται πολύ αφού δεν βράζεται». Και παρόλο που έχει σκεφτεί πολλές φορές να το τυποποιήσει η ποσότητα είναι μικρή.


Μέλλον. Ολο και περισσότερες έρευνες αποδεικνύουν τη θρεπτική αξία του γαϊδουρινού γάλακτος.
«Το κάθε θηλυκό παράγει ένα με ενάμισι λίτρο τη μέρα -εμείς κρατάμε μόνον ένα μέρος για να μένει το υπόλοιπο για τα μωρά». 

Στο εξωτερικό, μάλιστα, είναι τόσο δημοφιλές που οι τιμές αγγίζουν τα 100 ευρώ το λίτρο, ενώ του τυριού, για την παραγωγή του οποίου απαιτούνται 25 λίτρα γάλα, ξεπερνούν τα 1000 ευρώ το κιλό. Στη Σερβία και στο Βέλγιο, μάλιστα, λειτουργούν μικρές φάρμες με ζώα που ήρθαν από Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία με σκοπό την παραγωγή προϊόντων (κυρίως καλλυντικά) που προωθούνται στις αγορές Καναδά, Γερμανίας, Ελβετίας και Γαλλίας.

Το πάθος του κ. Παπλιάκα για τα γαϊδούρια έκανε γνωστή τη δουλειά του και στον Γεώργιο Αρσένο, αναπληρωτή καθηγητή της Κτηνιατρικής Σχολής Θεσσαλονίκης που τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει έναν αγώνα διάσωσής τους. «Αυτός μας έδωσε και την ιδέα για το γαϊδουρινό γάλα και πώς θα μπορούσαμε να το αξιοποιήσουμε. Προς το παρόν, φτιάχνω μόνο σαπούνι, από 70% λάδι ελιάς και 30% γάλα γαϊδούρας και γίνεται ανάρπαστο». 

Αλλά δεν είναι αρκετό για να συντηρήσει τη φάρμα του. «Δεν μπορείς να ζήσεις από τα γαϊδούρια -αυτό είναι σίγουρο- αλλά έχω στηρίξει τις ελπίδες στα παιδιά μου: Να μεγαλώσουν το κοπάδι και να προστατεύσουν όσα περισσότερα μπορούν. Να γεμίσουν ξανά οι κάμποι από ελληνικά γαϊδούρια. Μας έσωσαν στον πόλεμο και μπορούν να μας ξανασώσουν στις δύσκολες στιγμές που περνάμε».

Πηγή ethnos.
Ο φύλακας των γαϊδουριών... Reviewed by texnologosgeoponos.gr on 10:00 π.μ. Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια: