Top Ad unit 728 × 90

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

recent
ΑΝΤΙΓΡΑΦΉ ΑΠΟΣΠΆΣΜΑΤΟΣ ΚΏΔΙΚΑ

Γυναίκα αγρότη γράφει...


Γράφει η Χριστίνα Καβακοπούλου*

Σήμερα θα σου τα πω “χωριάτικα”.
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην πόλη. Στη φτωχομάνα Θεσσαλονίκη. Όχι στην Αθήνα. Η μόνη εμπειρία που είχα από επαρχία ήταν οι εκδρομές και οι βόλτες στην εξοχή και στα πάμπολα γραφικά χωριά της Ελλάδας. Ωστόσο γνώριζα τη δουλειά του αγρότη καλά και εκ των έσω. Άλλωστε έβλεπα πολύ τηλεόραση.

Έβλεπα αγρότες τσιφλικάδες, που “τρώγανε” τις επιδοτήσεις της Αγίας Ευρωπαϊκής Ένωσης σε BMW και Mercedes, που έμεναν σε βίλες, που επένδυαν το βιος τους στα μπουζούκια, που πετούσαν την παραγωγή τους στις χωματερές και παρακαλούσαν να ρίξει χαλάζι για να πάρουν αποζημίωση, την οποία με τη σειρά της θα ξεκοκκάλιζαν στα μπουζούκια, στα ακριβά αυτοκίνητα και στα περίφημα τζον ντίρια – είπαμε σήμερα θα σου τα πω “χωριάτικα”.

Που τα έβλεπα όλα αυτά; Μα στην τηλεόραση φυσικά!

Και ξαφνικά βρέθηκα να ζω στην επαρχία, παντρεμένη με αγρότη. Και να έχω φίλους αγρότες και φίλες αγρότισσες. Και γείτονες αγρότες. Και φίλους και γείτονες που δεν είναι αγρότες, αλλά ζουν από επιχειρήσεις που τις στηρίζει το εισόδημα των αγροτών.

Και κάπως έτσι, όμορφα και ωραία, άρχισα να γνωρίζω το επάγγελμα του αγρότη στις πραγματικές του διαστάσεις και όχι ως ταινία επιστημονικής φαντασίας που παίζει στην τηλεόραση.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια μέρα πριν από περίπου 2 χρόνια. Ήταν Ιούνιος και την άλλη μέρα θα βαφτίζαμε το μικρό μας γιο. Ο καιρός τέλειος, χαρά Θεού, ότι πρέπει για τη βάφτιση μας, μια και το τραπέζι θα το κάναμε στην αυλή του σπιτιού στο χωριό. Απόγευμα. Ο ουρανός αρχίζει να σκοτεινιάζει, την ώρα που ο Μάνος παίζει στην αυλή κι εγώ φροντίζω τις τελευταίες λεπτομέρειες στο στολισμό. Ξαφνικά σηκώνεται ένας αέρας που όμοιό του δεν έχω ξαναδεί. Μαζεύουμε το παιδί από την αυλή και καθόμαστε κάτω από το υπόστεγο, ενώ την ίδια ώρα καταφθάνουν και κάποιοι γείτονες τρομοκρατημένοι.

Μια καταρρακτώδης βροχή, γρήγορα συνοδεύεται από χαλάζι και τα τηλέφωνα ξεκινάνε. Ο πεθερός μου, φίλοι, συγγενείς, όλοι οι αγρότες βρίσκονται στα χωράφια τους. Σιγουρευόμαστε πως όλοι είναι ασφαλείς και την ίδια ώρα παρακολουθούμε άπραγοι, με τα χέρια σταυρωμένα, το ανελέητο χαλάζι. Η βροχή είναι τόσο δυνατή που δεν μπορείς να ακούσεις τι λέει ο διπλανός σου, σου χτυπάει θαρρείς τα μηνίγγια. Κι εκεί, με τα χέρια σταυρωμένα βλέπουμε τον καιρό να καταστρέφει τα σπαρτά μας, να χτυπάει τα βλαστάρια μας που μόλις πριν λίγες μέρες φύτρωσαν, να πνίγει εκείνα που είναι έτοιμα για μάζεμα, να γρονθοκοπεί τους καρπούς στα δέντρα των φίλων μας, να βυθίζει ολόκληρο τον κάμπο στην φτώχεια.

Την επόμενη μέρα βγήκε ο ήλιος για να φωτίσει αυτό που όλοι φοβόμασταν. Την καταστροφή. Για πολλές μέρες δεν γελάει κανείς. Ούτε οι αγρότες, ούτε αυτοί που έχουν επιχειρήσεις οποιουδήποτε είδους στον κάμπο. Άλλωστε γνωρίζουν πολύ καλά ότι στις αγροτικές περιοχές όταν πέφτει φτώχεια, η σκιά της τους σκεπάζει όλους ανεξαιρέτως!

Μια μπόρα ήταν και πέρασε! Η βάφτιση του Φάνη μας έγινε κανονικά με έναν θαυμάσιο καιρό λες και δεν είχε συμβεί τίποτα. Σήμερα όμως που βλέπω το βίντεο, διαπιστώνω πως όλοι μας εκείνη τη μέρα ήμασταν σκυθρωποί και αγχωμένοι.

Γιατί στα λέω όλα αυτά;

Τις τελευταίες μέρες υπάρχει μια μεγάλη αναστάτωση στην περιοχή μας. Όλοι μας είμαστε και πάλι σκυθρωποί και αγχωμένοι. Το ασφαλιστικό που συζητιέται μας έχει κάνει να πιστεύουμε πως ήρθε το τέλος της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα, η οποία πάντα αποτελούσε σημαντικό μοχλό της ελληνικής οικονομίας. Οι αριθμοί όμως είναι αριθμοί και δεν σου λένε, όπως δεν μου λένε τίποτα. Αυτό που έχει σημασία είναι πως μαζί με την αγροτική οικονομία πεθαίνει και η ύπαιθρος. Και πίσω από αυτήν και οι πόλεις.

Σήμερα δεν χαμογελάει κανείς στην επαρχία.

Εννοείται πως έχω πάψει πια να βλέπω τηλεόραση και να παρακολουθώ τη διαστρεβλωμένη της πραγματικότητα. Διαβάζω όμως άρθρα, γραμμένα ως επί τω πλείστο από ανθρώπους που όχι μόνο δεν γνωρίζουν τίποτα για την αγροτική οικονομία, αλλά επιπλέον αρέσκονται να γράφουν εντυπωσιακούς τίτλους για “τσομπάνηδες” και οπαδούς της “Πάολα”. Άρθρα γραμμένα στην Αθήνα, βαριά στη Θεσσαλονίκη. Ο μέσος αγρότης, δυστυχώς δεν ακούγεται. Δεν βγαίνει στα κανάλια, δεν αρθρογραφεί σε αθηναϊκές εφημερίδες και ηλεκτρονικά περιοδικά, δεν γράφει σε sites και blogs. Το σκυθρωπό βλέμμα του σήμερα δεν φτάνει στην Αθήνα, η αγωνία του δεν ακούγεται στη Θεσσαλονίκη, η αμηχανία του μπροστά σε αυτό που έρχεται δεν αποτυπώνεται πουθενά!

Επέτρεψε μου λοιπόν εμένα, τη γυναίκα αγρότη, να σου μεταφέρω λίγη από αυτή τη θλίψη. Επέτρεψε μου αυτές τις μέρες που ο αγρότης θα μπαίνει στα σπίτια σου, μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης, εγώ να σου γράφω από την επαρχία. Κι αν πιστεύεις ακόμα σε παραμύθια της Χαλιμάς για αποζημιώσεις, επιδοτήσεις και ακριβά γούστα, εγώ είμαι εδώ για να το συζητήσουμε.

*Εκδότρια του e-mama.gr

roumlouki.gr

Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον κλικ ΕΔΩ
Για άμεση ενημέρωση ακολουθήστε μας στο facebook και στο twitter
Γυναίκα αγρότη γράφει... Reviewed by Τεχνολόγος Γεωπόνος on 12:15 μ.μ. Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια:

All Rights Reserved by ''Τεχνολόγος'' Γεωπόνος © 2014 - 2015
Powered By Blogger, Designed by Sweetheme, Installed By Bloggertips

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.