Top Ad unit 728 × 90

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ

recent

«Η δική σας Ανωτατοποίηση στα χαρτιά, μας έχει προάγει ήδη»


Αξιότιμε κ. Σημίτη,
Παίρνω αφορμή από το πολύ ενδιαφέρον άρθρο σας στο Βήμα της Κυριακής (14/10/2018, σελ Α10-11, με το οποίο συμφωνώ σε πάρα πολλά σημεία) στο οποίο αναφέρεστε στις στρεβλώσεις της Παιδείας και ανώτατης εκπαίδευσης και «συνομιλώ» με εσάς αλλά απευθύνομαι στους «συναδέλφους» Πανεπιστημιακούς αλλά και στους πολιτικούς. Διευκρινίζω ότι τα παρακάτω αποτελούν προσωπικές απόψεις και σε καμία περίπτωση δεν εκφράζουν ούτε το Ίδρυμα στο οποίο υπηρετώ ούτε μιλώ εξ’ ονόματος των συναδέλφων μου.

Στην 4η παράγραφο της σελ Α11 αναφέρεστε στο «επιφανειακό ενδιαφέρον της κυβέρνησης» γράφοντας ότι οι τελευταίες κινήσεις συγχωνεύσεων «των πανεπιστημίων με τα Τ.Ε.Ι.» έχουν στόχο «να ικανοποιηθούν τρία αιτήματα: να πάρουν οι απόφοιτοι Τ.Ε.Ι. πτυχίο Πανεπιστημίου, να προαχθούν και οι καθηγητές των Τ.Ε.Ι. σε καθηγητές Πανεπιστημίου και να αποκτήσουν διάφορες επαρχιακές πόλεις πανεπιστήμια, χωρίς να ιδρυθούν καινούργια.» Αυτό επιλέχτηκε, από την εφημερίδα, να είναι η κύρια φράση-κράχτης του κεφαλαίου «Παιδεία». Παρακάτω, αναφέρετε ότι «Τα Τ.Ε.Ι. χρησιμοποιήθηκαν για πελατειακές παραχωρήσεις ώστε να εξασφαλισθούν ψήφοι στις επόμενες εκλογές» το οποίο κατά τη γνώμη μου αυτό θα έπρεπε να επιλεγεί ως κράχτης. Όχι επειδή αναφέρεται στους καθηγητές των Τ.Ε.Ι., ως πολυπληθή ομάδα (1500-2000 είμαστε, νομίζω), αλλά γιατί αναφέρεται στα παιδιά και τους γονείς τους, τους οποίους στοχεύατε (και στοχεύετε) εσείς οι πολιτικοί.

Γιατί άραγε οι καθηγητές Τ.Ε.Ι. θα ήθελαν να «προαχθούν» σε καθηγητές Πανεπιστημίου; Για τη μισθολογική διαφορά των 200-300 €; Για τον τίτλο; Για την εξουσία; Για κάτι άλλο; Μπορεί. Η φύση έχει φροντίσει να υπάρχει η ποικιλομορφία. Για την ουσία; Αποκλείεται, φαντάζομαι να λένε οι συνάδελφοι Πανεπιστημιακοί… Οι οποίοι πρέπει να είναι το μοναδικό οικοσύστημα με τόσο μικρή ποικιλομορφία (μιλώ για το συγκεκριμένο θέμα, για να είμαι δίκαιος). Να ξέρετε, όμως, ότι στη φύση, η μικρή ποικιλομορφία συνδυάζεται με (α) αυξημένη ομομειξία, (β) μειωμένη πλαστικότητα και αντανακλαστικά του είδους και (γ) αυξημένο κίνδυνο εξαφάνισης…

Γιατί να θέλουν οι πόλεις να έχουν ένα πανεπιστήμιο; Θα ανήκουν και αυτές στο καθηγητικό κατεστημένο των Τ.Ε.Ι., φαίνεται. Θα θέλουν να προαχθούν!

Γιατί να θέλουν οι απόφοιτοι Τ.Ε.Ι. να πάρουν πτυχίο Πανεπιστημίου; Για όλα τα παραπάνω αντίστοιχα (μισθολογική διαφορά, ονόρε κ.λ.π.); Μήπως για τα αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα που τους αρνείστε πεισματικά, σε συνδυασμό με τις συντεχνίες (βλ. ΤΕΕ, ΓΕΩΤΕΕ κ.λ.π.) εδώ και 30 χρόνια; Όχι, βέβαια, αποκλείεται…

Η παραπάνω φράση σας, σχετικά με τα αιτήματα, σηματοδοτεί, κατ’ εμέ, δυο σημαντικότατα προβλήματα της ελληνικής παιδείας και κοινωνίας: (α) τους τύπους και τους κανόνες και (β) τους στόχους και την ουσία. Μια κοινωνία και κατά κύριο λόγο η Παιδεία θα έπρεπε να λειτουργεί με ουσιαστικό όραμα και στόχους βασιζόμενη σε αντικειμενικούς και απαράβατους κανόνες και νόμους. Άρα έχουμε το τυπικό και το ουσιαστικό. Το τυπικό έχει να κάνει με την απαράβατη εφαρμογή των νόμων, καλών ή κακών. Όποιος το αρνείται αυτό απλά παρανομεί. Δεν υπάρχει ευνομούμενη πολιτεία όταν δεν εφαρμόζονται οι νόμοι. Με την ισχνή κλασσική παιδεία μου (καθότι των θετικών επιστημών) θυμάμαι ότι αυτό ήταν λόγος σοβαρότατης τιμωρίας στην Αρχαία Ελλάδα. Σίγουρα όχι στη Νέα Ελλάδα, όμως… Το ουσιαστικό έχει να κάνει με τα οράματα και τους στόχους που έχει μια κοινωνία και οι οποίοι πρέπει να διέπονται και να μεταφράζονται σε καλούς (και όχι κακούς) νόμους ώστε να υπάρχει ισόνομη, απαράβατη, δομημένη, δίκαιη εφαρμογή που να δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες. Ας αρχίσουμε, λοιπόν.

Η τυπική πραγματικότητα είναι άλλη, αγαπητέ κ. Πρωθυπουργέ. Με το νόμο 2916/2001 «Διάρθρωση της ανώτατης εκπαίδευσης…» η δική σας (προσωπικά) κυβέρνηση προχώρησε στην Ανωτατοποίηση των Τ.Ε.Ι. Δηλαδή με το δικό σας νόμο, «α) η ανώτατη εκπαίδευση αποτελείται από δυο παράλληλους τομείς: αα) τον πανεπιστημιακό … και ββ) τον τεχνολογικό…» (Άρθρο 1). Αυτός ο χαρακτηρισμός ακολουθεί σε όλους τους επόμενους νόμους που αφορούν στην ανώτατη εκπαίδευση (ενδεικτικά αναφέρω τους νόμους-ορόσημα/πλαίσια 3549/2007, 3794/2009, 4009/2011, 4076/2012, 4386/2016). Γιατί το κάνατε αυτό το 2001; Εσείς μόνο μπορείτε να το απαντήσετε. Άρα, λοιπόν, δεν μας λέει και τίποτε το να προαχθούμε. Μας έχετε προάγει ήδη από το 2001. Άσχετα του ότι δεν το γνωρίζει ούτε η Ελληνική κοινωνία, ούτε οι γονείς, ούτε τα παιδιά, ούτε οι δημοσιογράφοι αλλά ούτε καν οι πολιτικοί που το ψήφισαν… Και δεν αναφέρομαι σε ευσεβείς πόθους αλλά για τους νόμους του Κράτους καταδεικνύοντας για ακόμη μια φορά ότι κάθε νόμος στη χώρα τούτη ψηφίζεται χωρίς τη θέληση εφαρμογής του, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο την ανισονομία και την ασυδοσία. Με αποτέλεσμα 17 χρόνια μετά όλοι, ακόμη και οι πολιτικοί που το ψήφισαν, να μιλάνε για ΑΕΙ και Τ.Ε.Ι.

Άρα, λοιπόν, ανήκουμε στην ίδια βαθμίδα εκπαίδευσης με τους καθηγητές Πανεπιστημίου, την τριτοβάθμια. Άρα, είμαστε ισόβαθμοι! Μπορεί να παίρνουμε λιγότερα και να διδάσκουμε περισσότερες ώρες αλλά είμαστε ισόβαθμοι! Μην ξεχνάμε, βέβαια, ότι στην πλειονότητα των εκλεκτορικών σωμάτων διορισμών ή εξέλιξης καθηγητών Τ.Ε.Ι. οι νόμοι που προανέφερα (όλων των κυβερνήσεων, αρχόμενοι από τον 4009/2011) απαιτούσαν την ύπαρξη καθηγητών τόσο Πανεπιστημίου όσο και Τ.Ε.Ι., εφόσον ήταν ισόβαθμοι. Άρα καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά τα χρόνια τα εκλεκτορικά σώματα της εκλογής των καθηγητών Τ.Ε.Ι. παρανομούσαν, μη εφαρμόζοντας το νόμο και κατά συνέπεια τόσο οι εκλεγμένοι καθηγητές όσο και οι εκλέκτορες είναι παράνομοι. Δηλαδή όλα τα μέλη ΔΕΠ της ανώτατης εκπαίδευσης…

Η άγνοια νόμου δεν συγχωρείται, για εμάς τους απλούς πολίτες, πόσο μάλλον για τους πολιτικούς που ψηφίζουν τους συγκεκριμένους νόμους. Οι νόμοι είναι ξεκάθαροι και δεν χωρούν αμφισβήτηση. Αν δεν σας αρέσουν, αλλάξτε τους. Αλλά εφαρμόστε τους απαράβατα…

Χρειαζόταν η αναβάθμιση; Και αν ναι, πως έπρεπε να γίνει; Με ποιους όρους έπρεπε να γίνει; Έχει πραγματικό νόημα ο διαχωρισμός Πανεπιστημιακής και Τεχνολογικής εκπαίδευσης; Ποια είναι τα όρια μεταξύ βασικής και εφαρμοσμένης έρευνας; Ποια είναι τα διακριτά όρια Πανεπιστημιακής και Τεχνολογικής εκπαίδευσης; Τι έχει δείξει η αγορά; Γιατί όλα τα χρηματοδοτικά ερευνητικά προγράμματα Ευρώπης και Αμερικής απαιτούν (ακόμη και πολύ πριν το 2001) την εφαρμογή των ευρημάτων της ερευνητικής διαδικασίας; Ποιος πρέπει να εφαρμόζει αυτά τα ευρήματα; Πως πρέπει να εφαρμόζονται; Από τα Πανεπιστήμια ή τα Τεχνολογικά Ιδρύματα που είναι εφαρμοσμένα; Και αν πρέπει να εφαρμόζονται από τα εφαρμοσμένα (δηλ τα Τεχνολογικά) γιατί εφαρμόζονται και από τα Πανεπιστήμια; Ποια η θέση των Πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι. στην ύπαρξη, ανακάλυψη και εξέλιξη της πληθώρας των τεχνολογικών εφαρμογών της σημερινής μας ζωής; Πως πρέπει να στελεχωθεί κάθε τομέας της ανώτατης εκπαίδευσης ώστε να ανταποκρίνεται στον ουσιαστικό του ρόλο; Βλέπετε ότι μπορεί να φτάσει πολύ μακριά αυτή η συζήτηση και δεν μπορεί να γίνει σε αυτό το κείμενο.

Η ουσία είναι ότι τόσο επί δικής σας Πρωθυπουργίας όσο και των επόμενων, η αναβάθμιση έγινε μόνο στα χαρτιά. Δεν αφήσατε μαζί (ή χωρίς) τις συντεχνίες των συναδέλφων Πανεπιστημιακών να προχωρήσει η ανωτατοποίηση. Και εδώ έρχεται η έλλειψη ουσίας και οράματος που θα βοηθήσει στην οριοθέτηση του πλαισίου λειτουργίας. Έγινε «ανωτατοποίηση» καθαρά για ψηφοθηρικούς λόγους (για τους πολιτικούς) η οποία τρόμαξε τους Πανεπιστημιακούς γιατί ξαφνικά έπρεπε να μοιραστεί η ίδια πίτα (υποψήφιοι Έλληνες φοιτητές και χρηματοδότηση) σε διπλάσια Ανώτατα Ακαδημαϊκά Ιδρύματα (Πανεπιστήμια και Τ.Ε.Ι.). Χωρίς ξεκάθαρο στόχο ως προς την εκπαίδευση των παιδιών και ως προς τις ανάγκες της αγοράς. Η στελέχωση του Τεχνολογικού τομέα έγινε με τους ακαδημαϊκούς όρους του Πανεπιστημίου (διδακτορικά, δημοσιεύσεις κ.λ.π.). Γιατί από το 2001 στα Τ.Ε.Ι. εισέρευσαν (με αργούς ρυθμούς, στην αρχή) διδάσκοντες με υψηλά προσόντα και αποχωρούσαν συνταξιοδοτούμενα πολλά μέλη ΕΠ που δεν τα είχαν. Τώρα πλέον υποθέτω ότι έχει ξεπεράσει το 95% η ύπαρξη μελών ΔΕΠ Τ.Ε.Ι. με διδακτορικό (εύκολο να διαπιστωθεί). Αυτά να νέα μέλη Δ-ΕΠ εγκλωβίστηκαν από την ατολμία (αλλά κυρίως την έλλειψη ουσίας και διάκρισης) του συστήματος γιατί νόμιζαν ότι έμπαιναν στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης (αυτή που χαρακτηρίζεται τόσο από διδασκαλία όσο ΚΑΙ έρευνα, υψηλού επιπέδου και τα δυο). Γιατί δεν ήταν ξεκάθαρο τι θα έπρεπε να κάνουν. Τους ζητήθηκε να εκπαιδεύσουν φοιτητές στο ανώτατο επίπεδο αλλά με κατώτερους όρους εκπλήρωσης (έλλειψη 2ου και 3ου κύκλου σπουδών), με την έλλειψη ακαδημαϊκής νοοτροπίας, που κυριαρχούσε τότε, και κατώτερη αποδοχή από την κοινωνία. Και τους ζητήθηκε να εξελιχθούν και να συγκριθούν με συναδέλφους που είχαν διαφορετικές ευκαιρίες. Σε σχόλιο μου σε ερώτηση του κ. Υπουργού προς όλα τα μέλη ΔΕΠ για τις προτεινόμενες ρυθμίσεις στα ΑΕΙ, τον Απρίλιο του 2017, ως Δ/ντής του Μεταπτυχιακού του Τμήματός μου, επισήμανα ότι οι καθηγητές Τ.Ε.Ι. λογίζονται ως καθηγητές δεύτερης κατηγορίας από τη στιγμή που δεν τους δίνεται η δυνατότητα αυτόνομης οργάνωσης τρίτου κύκλου σπουδών (διδακτορικών) κι αυτό γιατί «Η συγκεκριμένη θέση δεν διευκολύνει παρά διαιωνίζει την αδυναμία ακαδημαϊκής ολοκλήρωσης των μελών ΕΠ (βλέπετε δεν είναι μέλη Δ-ΕΠ!) και ουσιαστικά την απαγόρευση διδασκαλίας σε επίπεδο πέραν του προπτυχιακού. Επιπλέον τα Τμήματα και τα μέλη ΕΠ χάνουν την ευκαιρία εξεύρεσης ανθρώπινου δυναμικού και πόρων που θα μπορούσε να συμβάλλει στην ύπαρξη πραγματικά υψηλής ποιότητας Μεταπτυχιακών Σπουδών δεδομένου ότι διακόπτεται η αλυσίδα μεταφοράς γνώσης και ιεραρχία οργάνωσης γνώσης και εργασιών που χαρακτηρίζει τον παγκόσμιο Ακαδημαϊκό χώρο και ορίζεται από την αλληλουχία: καθηγητής ➔ μεταδιδάκτορας ➔ υποψήφιος διδάκτορας ➔ μεταπτυχιακός φοιτητής ➔ προπτυχιακός φοιτητής.» Κατέληγα, λοιπόν, στο ότι «ενώ τα κριτήρια εκλογής και εξέλιξης είναι ίσα και όμοια μεταξύ μελών ΕΠ και ΔΕΠ, σύμφωνα με το νόμο, οι παρεχόμενες δυνατότητες εκπλήρωσης των κριτηρίων είναι ουσιαστικά άνισες και ανόμοιες.».

Έτσι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν ακόμη παραλογισμό της Ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα του Ακαδημαϊκού χώρου που είναι η υποτιθέμενη αφρόκρεμα. Να απαγορεύεται δια γραπτού νόμου η ακαδημαϊκή ολοκλήρωση (άρα επίβλεψη διδακτορικών) των μελών ΔΕΠ Τ.Ε.Ι. αλλά να απαιτείται δια «ηθικού και άγραφου» νόμου η επίβλεψη διδακτορικών διατριβών ώστε να θεωρηθούν πραγματικά ισότιμα τα μέλη ΔΕΠ Τ.Ε.Ι. και ΔΕΠ Πανεπιστημίων. Αυτό θα το χαρακτήριζα κακεντρέχεια και κουτοπονηριά αν το συναντούσα στην καθημερινότητα μου. Την επιστημονική σκέψη και δεοντολογία, που διδάσκουμε στους φοιτητές μας, ας την εφαρμόζουμε και στην καθημερινότητά μας, συγκρίνοντας όμοια και σταθμίζοντας, σωστά και με αποδεκτούς όρους, τα ανόμοια ώστε να τα συγκρίνουμε δίκαια. Τότε είμαστε και σωστοί επιστήμονες και δίκαιοι άνθρωποι. Δυστυχώς, όμως, όπως προανέφερα το χαρακτηριστικό της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας είναι η εφαρμογή των νόμων κατά περίπτωση και κατά το δοκούν. Ο παραπάνω λόγος, η αλήθεια είναι, ότι φάνηκε ότι ξεπεράστηκε με τις «δυνατότητες» των τελευταίων νόμων και ρυθμίσεων. Αλλά επί της ουσίας προκύπτουν καθημερινά καινούργια εμπόδια και προσκόμματα, πάντα αυθαίρετα και υποκειμενικά.

Η ακαδημαϊκή ολοκλήρωση, λοιπόν, πιστεύω ότι είναι ο λόγος για τον οποίο η πλειονότητα των καθηγητών Τ.Ε.Ι. θέλουν να τελειώνουν με αυτή τη σάπια κατάσταση. Και μιλάω για την πλειονότητα. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν «βαρίδια». Ίδια ακριβώς, σε φύση και ποιότητα, με αυτά των Πανεπιστημίων… Είναι οι άφαντοι καθηγητές, οι εμφανείς αλλά ασυνεπείς καθηγητές, οι αραξάκηδες καθηγητές που θέλουν μόνο το μισθουλάκο τους. Αυτοί που δεν ασχολούνται ούτε με τους φοιτητές τους ούτε με την έρευνα ούτε με τις διοικητικές υποχρεώσεις που είναι τα τρία καθήκοντα για τα οποία αμειβόμαστε (πενιχρά σε σχέση με το επίπεδο και τους Ευρωπαίους συναδέλφους, πρέπει να προσθέσω). Υπάρχουν τόσο στα Τ.Ε.Ι. όσο και στα Πανεπιστήμια, γιατί και εμείς είμαστε μέρος του γενικότερου πληθυσμού, μια εργασιακή τάξη όπως όλες οι άλλες με την αντίστοιχη ποικιλομορφία. Εκτός αν θέλουμε να στρουθοκαμηλίζουμε και να αγνοούμε την πραγματικότητα. Η διαφορά είναι στη συχνότητα η οποία διαμορφώνεται από το αρχικό μέγεθος του καθηγητικού πληθυσμού που με τη σειρά του είναι αποτέλεσμα, του χρόνου ζωής, της ιστορίας, της δύναμης, της συντεχνίας, της στελέχωσης, της χρηματοδότησης και των ευκαιριών ανάπτυξης των δυο καθηγητικών σωμάτων / οικοσυστημάτων Πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι.

Για τους αποφοίτους των Τ.Ε.Ι., δεν θα πω τίποτε άλλο. Τα είπα παραπάνω και είναι οι συντεχνίες και είναι η ουσία του προβλήματος. Θα προσθέσω μόνο ότι υπάρχουν διάφορες μελέτες που μιλούν για απορροφητικότητα ή επαγγελματική δυνατότητα ή αποφοίτηση ή μισθολογική (αν)ισορροπία ή διακρίσεις διορισμών και προαγωγών ή χίλια δυο άλλα πράγματα. Για αυτό που δεν μιλούν, οι παραπάνω μελέτες, είναι για το πραγματικό μέλλον των παιδιών μας (όλων!) και τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και οικονομίας ώστε να γίνει ανταγωνιστική και να έλθει η πολυπόθητη ανάπτυξη. Τόσο οι μελέτες όσο και οι εφαρμοστές τους, συνειδητά αγνοούν και πάλι τους νόμους (ευρωπαϊκούς και εθνικούς) που λένε ότι τυπικά και νομικά τα πτυχία/διπλώματα των πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι. είναι του ίδιου επιπέδου 6 (βλ. ΑΔΙΠ και Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων, ΕΟΠΠΕΠ). Οι δικαιολογίες περί διαφορών «ουσίας» είναι αίολες. Μπορούμε να μιλήσουμε μόνο με δυο τρόπους: (α) σε επιστημονική και αντικειμενική αξιολογική βάση ή (β) υποκειμενικά. Ο πρώτος τρόπος τίθεται υπό έλεγχο, αξιολόγηση και αλλαγή ή βελτίωση (αρχή της επιστημονικής σκέψης). Ο δεύτερος είναι αυθαίρετος. Σε αυτή τη φάση, λοιπόν, βρισκόμαστε στο σημείο όπου αφενός οι Εθνικοί και Ευρωπαϊκοί Νόμοι κατατάσσουν τα πτυχία των Πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι. στο ίδιο επίπεδο, αποδεχόμενοι κάποια αντικειμενικά κριτήρια (έτη, ώρες διδασκαλίας, προγράμματα σπουδών, ECTS κ.λ.π.) και αφετέρου διαχέεται και συντηρείται μια ανισότητα και απαξία με καθαρά υποκειμενικούς και αυθαίρετους όρους. Και πάλι δηλαδή εμφανίζεται το χαρακτηριστικό της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας που είναι η εφαρμογή των νόμων κατά περίπτωση και κατά το δοκούν.

Όλες οι πόλεις θέλουν ένα Πανεπιστήμιο! Η πόλη μου στην οποία υπήρχε ένα κραταιό Τεχνολογικό Ίδρυμα (το πρώτο που ιδρύθηκε στην Ελλάδα και το πρώτο που κατέστρεψε το ανεγκέφαλο, εξωπραγματικό, συντεχνιακό, ψηφοθηρικό σχέδιο ΑΘΗΝΑ) απλά το ανεχόταν. Αν ήταν Πανεπιστήμιο θα το υποδεχόταν… Γιατί; Για το ότι (και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας) οι Έλληνες έχουν μείνει στην Πανεπιστημιακή καταξίωση που συνοδεύεται από κοινωνική καταξίωση (υποθετικά) και πιθανά από μια θεσούλα στο Δημόσιο, χωρίς να έχουν αντιληφθεί ότι αυτό πέρασε πια. Ήταν του προηγούμενου αιώνα…

Στα Τ.Ε.Ι. και τα περιφερειακά Πανεπιστήμια, λοιπόν, των προηγούμενων δεκαετιών στοιβάζατε 300 υποψήφιους ανά εξάμηνο, σε Τμήματα που πολλές φορές είχαν 0-2 μόνιμους διδάσκοντες και είχαν φυτρώσει σα μανιτάρια σε κάθε χωριό και ραχούλα (σας θυμίζω τα ΕΠΕΑΕΚ όλων των κυβερνήσεων από τη δική σας και μετά)… Τώρα είμαστε καλύτερα, 1/44 δίνει η ΑΔΙΠ την αναλογία φοιτητών/καθηγητών! Εδώ, λοιπόν, κολλάει αυτό που λέγατε για τους ψηφοθηρικούς λόγους, σωστά; Έτσι καταλαγιάζατε (εσείς οι πολιτικοί, εννοώ) την αγωνία των ψηφοφόρων να μπουν τα παιδιά τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι γονείς και τα παιδιά, λοιπόν, ήταν η κύριος ψηφοθηρικός στόχος της αναβάθμισης των Τ.Ε.Ι. και όχι τα μέλη ΕΠ των Τ.Ε.Ι. που ούτως ή άλλως ήταν λίγα.

Με το ίδιο σκεπτικό ψάχνετε τρόπους διαχείρισης των χαμηλόβαθμων εισακτέων αλλά χωρίς να ταραχτούν οι ψηφοφόροι των πόλεων. Γιατί θα έπρεπε να τους πάρετε από τα χέρια ξαφνικά το μέλι που τους είχατε δώσει τα προηγούμενα χρόνια, με τη διασπορά τμημάτων. Αν ακολουθούσατε τις προτάσεις των ανώτατων ιδρυμάτων και κάνατε ένα απλό λογαριασμό θα βλέπατε ότι αν δίνατε στα 439 τμήματα (πανεπιστημίων και Τ.Ε.Ι., τεράστιος αριθμός!) τον αριθμό φοιτητών που ζητούν δεν θα χρειαζόταν ούτε βάσεις του 10 ούτε τίποτε. Υποχρεώνετε να παίρνουν κατά μέσο όρο 170 εισακτέους, με εύρος βαθμολογίας 3-20 και αυτό ισχύει τόσο για Τ.Ε.Ι. όσο και για περιφερειακά πανεπιστημιακά τμήματα που πολλές φορές έχουν χαμηλότερες βάσεις εισαγωγής από αυτές των Τ.Ε.Ι. Αν έπαιρναν τα Ιδρύματα όσους ζητούν (κατά μέσο όρο 80, υποθέτω) – και μπορούν να εκπαιδεύσουν πραγματικά – πως θα διαμορφωνόταν το εύρος βαθμολογίας των εισακτέων; Από 9-20, προβλέπω γιατί θα μειωνόταν στο μισό ο αριθμός των εισακτέων. Και πως θα διαμορφωνόταν το επίπεδο σπουδών μαζί με την παραγωγικότητα, την καινοτομία, τη δημιουργικότητα, την οικονομία, την ανάπτυξη; Σας αφήνω να απαντήσετε.

Καταλαβαίνω, βέβαια, ότι όλο αυτό δεν είναι μια απλή αριθμητική πράξη γιατί έχετε να διαχειριστείτε τη δημογραφική κατανομή του πληθυσμού, την οικονομική ευχέρεια των πολιτών και πολλά άλλα (μαζί με τις ψήφους!). Η επίδρασή αυτών των παραγόντων βλέπουμε χρόνο με το χρόνο να αλλάζει τη σύνθεση των φοιτητών. Με τον παραπάνω τρόπο θα δημιουργούσατε κενό της τάξης περίπου του 50% των εισακτέων. Το οποίο είναι τεράστιο πολιτικό κόστος… Για αυτό είστε πολιτικοί, όμως. Να το λύσετε. Για τα πάντα υπάρχουν λύσεις αν ξεπεραστούν οι αγκυλώσεις. Για αυτό το λόγο είστε στην πολιτική. Για να δημιουργήσετε τις αναγκαίες και ικανές συνθήκες ανάπτυξης του τόπου ζητώντας τη γνώμη, την οργάνωση και την πρόβλεψη των τεχνοκρατών συναδέλφων σας. Όχι, για να κάνετε μια μίζερη διαχείριση. Γιατί η μίζερη διαχείριση θα φέρει μιζέρια και λάθη, ως αποτέλεσμα.

Την περασμένη δεκαετία μια από τις κυβερνήσεις προσπαθώντας να διαχειριστεί το επίπεδο των εισακτέων αποφάσισε να εφαρμόσει ρηξικέλευθες πολιτικές. Στην Ελλάδα, του τουρισμού, της δαντελένιας ακτογραμμής και της πρωτογενούς παραγωγής αποφάσισε να κλείσει τα τμήματα τουριστικών επιχειρήσεων, υδατοκαλλιεργειών και να υποβαθμίσει τα γεωπονικά!!! Τη στιγμή που είχε αρχίσει η κρίση και όλοι διατυμπάνιζαν ότι έπρεπε να στραφούμε στην πρωτογενή παραγωγή! Η μιζέρια που λέγαμε, ως αποτέλεσμα της άγνοιας και της ημιμάθειας… Ο πρόεδρος της European Aquaculture Society με ρωτούσε σε μια φιλική κουβέντα για το πόσα προγράμματα σπουδών στην υδατοκαλλιέργεια έχουμε. Ο πρόεδρος ήταν Νορβηγός όπου στηρίζουν την πρόοδο στη γνώση, έχοντας τις σπουδές στην ιχθυοκαλλιέργεια ως μεγάλο ατού. Τι να του πω; Ότι η Ελλάδα, η πρώτη Μεσογειακή δύναμη στην Ιχθυοκαλλιέργεια θεωρεί ότι η ιχθυοκαλλιέργεια θα προοδεύσει με ανειδίκευτους εργάτες, όπως έλεγε πρώην υφυπουργός;

Δεν βρέθηκε (και πολύ φοβάμαι ότι δεν θα βρεθεί) κανένας πολιτικός να αντέξει το πολιτικό κόστος του εξορθολογισμού της Παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της. Όχι της διαχείρισης αλλά της δημιουργίας. Έτσι ώστε τα παιδιά να μορφώνονται και η κοινωνία να προάγεται. Αυτό, όμως, που αδυνατείτε να καταλάβετε εσείς οι πολιτικοί, είναι ότι είστε οι οδηγοί και εμπνευστές (ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είστε) όλων των παραπάνω. Εσείς θα έπρεπε να αφουγκράζεστε την κοινωνία, να σχεδιάζετε το μέλλον, να προσλαμβάνετε τα σημάδια, να δημιουργείται τάσεις, να δίνετε την ώθηση. Να καθοδηγείτε την αδράνεια της κοινωνίας βλέποντας το μέλλον. Να Ηγείστε. Δεν το κάνετε, όμως, απλά διαχειρίζεστε. Για ψηφοθηρικούς λόγους.

Σε ένα άλλο άρθρο του ίδιου φύλου του Βήματος της Κυριακής (σελ Α26-27) γράφει ότι οι φοιτητές γυρίζουν στα θρανία. Είναι αλήθεια. Παρατηρώ αυτή την αλλαγή και συμφωνώ ότι συσχετίζεται με την οικονομική κρίση. Ακόμη και οι δικοί μας, οι «κακοί» φοιτητές των Τ.Ε.Ι. Μόνο που κανείς υπουργός δεν αντιλήφθηκε την πραγματικότητα. Ότι αυτοί οι φοιτητές δεν είναι «κακοί». Είναι το «κακό» αποτέλεσμα του εκπαιδευτικού μας συστήματος που «μπάζει από παντού» δημιουργώντας μαθητές και φοιτητές που τους λείπει η κριτική και δημιουργική σκέψη. Γνωρίζετε πολύ καλά ότι αυτό δεν είναι αποκλειστικό χαρακτηριστικό των φοιτητών των Τ.Ε.Ι. αλλά υπάρχουν πολλοί και στα πανεπιστήμια. Κάποτε, στην προτροπή μου να μάθουν αντί να ενδιαφέρονται για το τι θα έχουν στις εξετάσεις, ένας φοιτητής μου απάντησε: «Μα, κύριε. Εμείς δεν έχουμε μάθει να μαθαίνουμε. Έχουμε μάθει να διαβάζουμε για τις εξετάσεις»… Μήπως πρέπει επιτέλους να τελειώσουμε με αυτό το βραχνά που ταλαιπωρεί τόσο τα παιδιά στις πιο παραγωγικές τους ηλικίες όσο και τις τσέπες των γονιών τους; Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε τον τροχό

Ας αφήσουμε τα παιδιά να ασχοληθούν με τις σπουδές τους και όχι με τις συντεχνίες. Ας αναλογιστούμε οι εκπαιδευτικοί, όλων των βαθμίδων, την αλλαγή των συνθηκών της παγκόσμια κοινωνίας και το νέο τρόπο σκέψης και δράσης που θα πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά μας για να ανταπεξέλθουν σε αυτές τις νέες συνθήκες ζωής. Ας τα μάθουμε να σκέφτονται και να δρουν από το να αποθηκεύουν γνώσεις στη βραχυπρόθεσμη μνήμη μέχρι τη μέρα των εξετάσεων.

Εσείς οι ακαδημαϊκοί πολιτικοί κάνετε τη δουλειά που ξέρετε να κάνετε. Οργανώστε μια έρευνα αγοράς για το τι χρειάζεται η χώρα και ο επαγγελματικός ιστός της, όχι μόνο κοντόφθαλμα σήμερα αλλά από σήμερα έως 50-100 χρόνια στο μέλλον. Καταφέρατε, με την πελατειακή σας νοοτροπία, να δεσμεύσετε την Ελλάδα για τα επόμενα 100 χρόνια. Τουλάχιστον δουλέψτε στο να δημιουργήσετε τις προϋποθέσεις να βγει από τις δεσμεύσεις. Τεκμηριώστε αν χρειάζεται ή όχι Τεχνολογική εκπαίδευση και τι στόχου, τύπου, επιπέδου πτυχίου και ειδικοτήτων. Οργανώστε την Πανεπιστημιακή εκπαίδευση που έχουμε καταντήσει να εισάγουμε και να παράγουμε έναν εξωφρενικά τεράστιο αριθμό υποψήφιων ανέργων. Θέλετε να μου πείτε ότι πραγματικά χρειαζόμαστε (από στοιχεία του 2018) να εισάγουμε και να παράγουμε 3060 φιλόλογους, 945 γιατρούς, 1283 δικηγόρους και 4040 λογιστικο-οικονομικούς; Δεν γνωρίζω. Αν ναι, τεκμηριώστε το και κάνετέ το. Αλλιώς αλλάξτε το.

Εσείς οι πολιτικοί, δείτε τις πραγματικές ανάγκες της αγοράς, μεταφέρετε την τεχνογνωσία της Παιδείας από άλλες χώρες, δημιουργήστε όραμα και ξεκάθαρους όρους, μιλήστε με ειλικρίνεια στους γονείς και πείτε τους ότι δεν οργανώνετε και κατατάσσετε τα παιδιά τους με αυτό τον τρόπο στα τμήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ως τιμωρία γιατί δεν πέρασαν σε ένα Πανεπιστήμιο αλλά με το σκεπτικό της ευημερίας του τόπου και της ζωής των παιδιών τους.

Εσείς οι πολιτικοί, δημιουργήστε συνειδήσεις και αλλάξτε τον τρόπο σκέψης του σύγχρονου βολεψάκια, ασυνεπή και ατιμώρητου Έλληνα ώστε να σας υποστηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις οι υπόλοιποι νομοταγείς πολίτες που είναι η πλειοψηφία. Γιατί όπως έλεγε και ο Τρούμαν «Όταν έχεις δίκιο, κανείς δεν το θυμάται. Όταν έχεις άδικο, κανείς δεν το ξεχνά.» ή όπως λέει ο δικός μας λαός «Κάθε κακό θυμίζεται, κάθε καλό ξεχνιέται». Αφήνοντας έστω και λίγους ασυνεπείς, απλά προκαλείτε την οργή των υπολοίπων και τους προτρέπετε προς την παρανομία. Αυτή είναι η θέλησή σας και η δύναμή σας; Για αυτό χρειάζονται κανόνες και νόμοι απαράβατοι και αντικειμενική εφαρμογή τους. Για αυτό χρειάζεται πραγματική, ουσιαστική ισονομία. Όχι κάποιοι να είναι πιο ίσοι από τους ίσους… Οι συνειδήσεις και οι νοοτροπίες διαμορφώνονται από τους ηγέτες στο λαό. Όχι από το λαό στους ηγέτες.

Εσείς οι πολιτικοί, ακολουθήστε, αφού δεν οδηγείτε, την ορμή και το ένστικτο των παιδιών μας και ηγηθείτε της Ελληνικής κοινωνίας ώστε να παράγει και να σταματήσει να βασίζεται στην καλοπέραση των επιδομάτων, όπως συνήθισαν οι τελευταίες γενιές. Συνδέστε την αμοιβή και πάλι με την παραγωγική διαδικασία. Κάτι που έχει ξεχάσει παντελώς η Ελληνική κοινωνία και έχει μετατραπεί σε κοινωνία της ήσσονος προσπάθειας δηλ να πάρουμε όσα γίνεται περισσότερα με τη λιγότερο δυνατή εργασία.

Για αυτό ξαναγυρίζουν τα παιδιά στα θρανία. Γιατί έχουν διαισθανθεί ότι κάτι δεν πάει καλά. Δημιουργήστε τις συνθήκες ώστε εμείς να τα εκπαιδεύσουμε σωστά (σε όλες τις βαθμίδες) και εσείς να τα οδηγήστε σωστά στο μέλλον τους…

Κώστας Μπαταργιάς
Αναπληρωτής Καθηγητής
Εφαρμοσμένης Γενετικής & Γενετικής Βελτίωσης Ιχθύων
Τμήμα Τεχνολογίας Αλιείας-Υδατοκαλλιεργειών
Τ.Ε.Ι. Δυτικής Ελλάδας
 
 
 
 Αν βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον κλικ ΕΔΩ
Για άμεση ενημέρωση ακολουθήστε μας στο facebook και στο twitter
«Η δική σας Ανωτατοποίηση στα χαρτιά, μας έχει προάγει ήδη» Reviewed by Τεχνολόγος Γεωπόνος on 6:15 μ.μ. Rating: 5

Δεν υπάρχουν σχόλια:

All Rights Reserved by Γεωπόνος Τ.Ε. ''Τεχνολόγος'' © 2014 - 2015
Powered By Blogger, Designed by Sweetheme, Installed By Bloggertips

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Από το Blogger.