Ένα χτύπημα στην πλάτη και 600 ευρώ ...

Του Γιάννη Αλεξανδρή*  Ένας συμμαθητής μου επέλεξε να μην σπουδάσει αλλά να γίνει ρητινοκαλλιεργητής, τώρα δεν θα μπορέσει να ξαναδουλέψει γ...




Του Γιάννη Αλεξανδρή* 

Ένας συμμαθητής μου επέλεξε να μην σπουδάσει αλλά να γίνει ρητινοκαλλιεργητής, τώρα δεν θα μπορέσει να ξαναδουλέψει γιατί τα καμμένα πεύκα δεν βγάζουν ρετσίνι.

Μια συμμαθήτριά μου άνοιξε μια μικρή επιχείρηση στο χωριό, αλλά τώρα δεν θα έχει επισκέπτες η περιοχή, για να μπορέσει να ζήσει την οικογένειά της.

Ένας άλλος φίλος ασχολήθηκε με τις ελιές και τα κτήματα που κληρονόμησε από τον παππού του αλλά και αυτά κάηκαν.

Κάποιος άλλος έγινε μελισσοκόμος κάηκαν και οι μέλισσες, και να μην καιγόντουσαν οι μέλισσες στη στάχτη δεν θα μπορούσαν να ζήσουν.

Θυμήθηκα και άλλον από το σχολείο που έγινε βοσκός και βρήκε όλα τα ζώα του καμμένα δεν κατάφερε να τα σώσει.

Τώρα θα τους δώσουν 600 ευρώ θα τους χτυπήσουν στην πλάτη και θα έχει κάνει το χρέος του το κράτος που τους έσωσε.

Πολλοί από αυτούς θα αναγκαστούν να φύγουν από τα σπίτια τους (μερικά και με πολλές ζημιές) να πάνε σε μια πόλη να πληρώνουν ενοίκιο 500 ευρώ για σπίτι και με μισθό 700 ευρώ να πρέπει να ζήσει η οικογένειά τους.

Μην μιλήσεις όμως, όλα δούλεψαν υποδειγματικά στην πυρκαγιά που σε κατέστρεψε, έσωσαν τη θάλασσα, δεν κάηκε.

Στα καμμένα δάση της Εύβοιας δεν θα ακούγονται οι κραυγές των νεκρών όπως στο Μάτι, θα ακούγεται το κλάμα και η αγανάκτηση των ανθρώπων, που ζούσαν μέσα σε αυτά τα δάση από αυτά τα δάση.

Απλά σκεφθείτε πώς είναι να χάνεις τα πάντα από τη μια στιγμή στην άλλη, γιατί όταν θα ξημερώσει η «επόμενη μέρα», τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο.

Γιάννης Αλεξανδρής είναι κάτοικος των Λουτρών Αιδηψού.

Σχόλια